این مقاله با بهره‌گیری از مدل تحلیلی SWOT، پتانسیل‌های نهفته در گردشگری روستایی گیلان را واکاوی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که علیرغم غنای فرهنگی و طبیعی، «عدم دسترسی به زیرساخت‌های بازاریابی دیجیتال» مانع بزرگی در تبدیل این روستاها به مقاصد گردشگری برندینگ‌ شده است. پژوهش حاضر بر این نکته تأکید دارد که توسعه بوم‌گردی باید از الگوی «گردشگری جامعه‌محور» (Community-based tourism) پیروی کند تا از نشت اقتصادی (Economic Leakage) جلوگیری شود. یافته‌های کیفی حاکی از آن است که با ایجاد آموزش‌های تخصصی برای بومیان در حوزه خدمات میزبانی و استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای تبلیغ تجربه زیسته، می‌توان نرخ مهاجرت معکوس به روستاها را افزایش داد.

ارسال کامنت